چک های سفید فاقد اعتبار!

چک های سفید فاقد اعتبار!

حامدکرزی رئیس جمهور هنگام بازگشت از سفر خارج طی یک نشست خبری در حضور خبرنگاران مجددا ادعای خود را مبنی بر دعوت از طالبان و ملاعمر و ملاعبیدالله و دیگر ملاها تکرار نمود. وی مصرانه از رهبران طالبان در خواست نمود که برای پایان بخشیدن به نا امنی ها در افغانستان، حاضر به مذاکره شوند.

تاکید آقای کرزی بر گفتگو و دعوت از طالبان به حدی جدی به نظر می رسد که وی در بخشی از اظهاراتش گفت که حتی اگر جامعه جهانی با این ضمانت مخالف باشند، او این کار را خواهد کرد. رئیس جمهوردربرابراین پرسش که اگر رهبران طالبان حاضربه مذاکره و پیوستن به حکومت شوند ؛ موضوع لیست سیاهی که نام آنان را در ردیف جنایتکاران حقوق بشری قرار داده است ، چه راه حلی سنجیده شده است اظهارداشت : آنچه مربوط به ملا عمر و همراهان او می شود، اگر از آنان بشنوم که می خواهند به افغانستان بیایند و می خواهند برای صلح و اینکه کودکان افغانستان دیگر کشته نشوند، مذاکره کنند، من به عنوان رئیس جمهور افغانستان در زمینه حفاظت از آنان از هیچ کاری دریغ نخواهم کرد.

جنایت قندهار، بطلان خود فریبی و دیگر فریبی !

جنایت قندهار، بطلان خود فریبی و دیگر فریبی !

بر اساس گزارش نشر شده روز چهار شنبه هفته گذشته افراد مسلح که ظاهرا ناشناخته می باشند بالای پانزده تن از دانش آموزان معلم های مکتب دخترانه در میرویس میدان در شهر قندهار تیزاب پاشیدند. بر اساس اظهارات مقامات وزارت داخله این حادثه توسط افرادی که سوار بر موتر سایکل بودند صورت گرفته است.
در ادامه اظهار نظر مقامات رسمی وزارت دفاع از عاملین این حادثه به عنوان دشمنان وطن ، بشریت و کرامت انسانی یاد شده و از نیروهای امنیتی تقاضا شده تا هرچه زود تر عاملین این حادثه را بازداشت کنند. هم چنین در یک حادثه دیگر در همان روز انفجار مهیبی نزدیک ساختمان شورای ولایتی قندهار بوقوع پیوست که خسارات ، تلفات و زخمی های زیادی را برجای گذاشت. گفته می شود که این انفجار هنگامی رویداد که شورای ولایتی قندهار به ریاست احمد ولی کرزی جلسه داشته است. نوع این انفجار از سوی مقامات انتحاری خوانده شده است. حوادث یاد شده از تلخ ترین و خشونت بار ترین رویداد های سال جاری در ولایت قندهار می باشد.

کرزی درنقش یک رهبرملی یا....!

کرزی درنقش یک رهبرملی یا....!

حامدکرزی رئیس جمهورچندی قبل درگردهمایی زنان کابل ژستی را بخودگرفت که بیشتربه یک رهبرملی میماند. این درواقع برای چندمین باراست که وی تلاش دارد ازخود یک تصویرتازه وملی ازخود درذهن جامعه ایجاد نماید. اینکه آیاوی موفق خواهدشدکه چنین تصویری را ازخوددرافکارعمومی ترسیم نماید ، به فاکت ها وزمینه های متعددی تعلق می گیرد که گذشت زمان نشان خواهدداد؛ اماقبل ازآن می توان شاخصه هایی رادراین رابطه موردارزیابی قرارداد.

 پرسش اول اینست که آقای کرزی چگونه توانست پس ازفروکش کردن ظاهری بحران ، به موقعیت کنونی یعنی  اولین رهبرسیاسی ورئیس جمهورافغانستان ، دست یابد؟ آیا وی دست یابی به این موقف وموقعیت را باگذرازشرایط مبارزاتی کمایی نموده است ؟ سابقه مبارزاتی آقای کرزی درعرصه های سیاسی کشور چیست ؟ چه اندیشه ها ونظریه هایی ازوی به نشررسیده است که اورادرمصدررهبری سیاسی برافراشته است ؟ آیاوی واقعابادرک وآگاهی به این موقعیت خطیردرحساس ترین مرحله تاریخی کشورمسئولیت را بعهده گرفته است ؟ و...

افغانستان و چرخه خشونت !

افغانستان و چرخه خشونت !

بیش از سه دهه از بحران سیاسی و اجتماعی در افغانستان میگذرد. وقتی سخن از بحران سیاسی و اجتماعی در افغانستان بکار برده می شود این مفهوم را باید در گسترده ترین و عمیق ترین مفهوم و بیان آن در نظرداشت. یعنی اینکه نظام سیاسی و اجتماعی در افغانستان طی این چند سال آن چنان از هم فروپاشیده است ، شالوده ها و زیر ساخت ها آن چنان درهم ریخته است که تشخیص و تفکیک مسایل و ایجاد نوعی تشخص و تبیین برای بیرون رفت از آن به امری بسیار دشواربدل گشته است .

در جامعه ما امروز آشفتگی همه جانبه آن چنان بر ذهن ها سلطه یافته است که بطور قطع می توان گفت هیچ کس و هیچ نیرویی یک درک روشن و قابل اطمینان و منطبق با ظرفیت و واقعیت های جامعه از ایده های سیاسی و اجتماعی خویش برای ساماندهی و استقرار نظم ندارد ، به تعبیر بهتر همه در تاریکی قدم میگذارند . برای تبیین دراین رابطه بهتر است نگاهی بسیار گذرا به مراحل مختلف بحران در کشور داشته باشیم.

فصل روشن وفصل تاریک !

                                فصل روشن وفصل تاریک !

به باور بسیاری از صاحب نظران سیاسی ، پس از تصويب قانون اساسی آمريکا به همت توماس جفرسون و جورج واشنگتن و لغو برده داری به فرمان ابراهام لينکن ، انتخاب نخستين رئيس جمهور سياه پوست ، سومين نقطه عطف در تاريخ تحول دموکراسی و حقوق بشر در اين کشور است.

حدود نیم قرن قبل ( 1963 ) یکی از رهبران بزرگ سیاهپوستان امریکا مارتين لوتر کينگ رهبر جنبش مسالمت آميز سياهان آمريکا که خواستار برابری کامل سياه و سفيد و رفع تبعيض نژادی از همه شئوون زندگی آمريکائيان بود می گفت رويای من اين است که روزی در آمريکا فرزندان برده داران و بردگان همگی آزاد و برابر بتوانند در هر کجای آمريکا در کنار هم بنشينند. پيروزی اوباما به واقعيت پيوستن رويای اين رهبر برجسته جنبش سياهان که به دست نژاد پرستان متعصب کشته شد محسوب می شود . تاریخ زندگی سیاه پوستان افریقایی تبار در ایالات متحده امریکا که با بردگی و اسارت پیوند دارد و همیشه با تبعیض و بی عدالتی ، شکنجه و کشتار تداوم یافته است ، در حقیقت تداعی گر رنج و مصیبت همه ستم دیدگان تاریخ بشری است ، حکایت تلخ نسل های متوالی آدم هایی است که تنها جرم شان تفاوت در رنگ پوست بدن شان ، یا تفاوت در چهره شان و یا تفاوت در زبان شان است؛ تفاوتی که خود در آن هیچ نقشی نداشته اند اما در تحمل پیامد های این تفاوت همیشه شریک بوده اند. انتخابات اوباما بعنوان رئیس جمهور بزرگترین کشور و قدرت اقتصادی و سیاسی جهان نمادی از پیروزی مبارزه و مقاومت در راه آزادی و عدالت و به کرسی نشستن کرامت و حقوق انسانی در آن جامعه بشمار می رود. به همین دلیل می توان گفت که اگر جامعه امریکا پس از سالها و حد اقل نیم قرن مبارزه آزادی خواهانه و عدالت خواهانه توانست که فصل نوینی را در زندگی خود تجربه نموده و بار دیگر روشنایی های بیشتری را بدست آورد ، مردم امریکا با انتخاب اخیر خود روشنایی و طراوت آزادی و عدالت ، کرامت و شرافت انسانی را به همه جهان ارزانی بخشیدند . شاید اغراق نباشد که گفته شود طلوع تازه در این دوره از حیات اجتماعی و سیاسی مردم امریکا ، دیگر جوامع نیز نیم توانند از آن بی بهره بمانند. مشروط به آن که به این آگاهی و درک و عزم رسیده باشند . آیا ظرفیت و درکی عمیق تر از این وجود دارد که یک رقیب سیاسی در پرتو و فضای رشد یافته اجتماعی با جرأت و جسارت ، پیروزی رقیب خود را اینگونه ابراز نماید ؛ جان مک کین رقیب اوباما از حزب جمهوری خواهان در نخستین لحظات اعلام نتایج آراء انتخاباتی گفت : " من شکست در انتخابات را می پذیرم و بسیار طبیعی است که احساس ناراحتی کنیم در این شب. اما ما باید از این شکست بگذریم و مملکت را پیش ببریم. من در آینده افسوس گذشته را نخواهم خورد."

نیم نگاهی بر انتخابات آینده

نیم نگاهی بر انتخابات آینده

در روز های اخیر بحث انتخابات ریاست جمهوری از داغ ترین مباحث روز قرار گرفته است . بدون شک مسئله انتخابات ریاست جمهوری آینده برای افغانستان مسئله ای تعیین کننده می باشد. این اهمیت از جوانب مختلف قابل ارزیابی می باشد. مسئله مهم و نخستین اینست که فضا و پروسه انتخابات بایستی از سلامت و اعتماد لازم و کافی برخوردار باشد. چنانچه سلامت و اعتماد در مورد پروسه انتخابات مورد تردید و تشکیک قرار گیرد ، قطعا بر میزان مشارکت مردم تاثیر منفی برجای خواهد نهاد. در این صورت مقایسه این دور از انتخابات با دور اول انتخابات جنبه منفی اوضاع را بیش از پیش آشکار خواهد گردانید و این موضوع نمی تواند به نفع کشور باشد. اما چه کسی و نهادی مسئولیت دارد که شفافیت و سلامت انتخابات را فراهم ساخته و در آن راستا تلاش نماید؟ هر چند مسئولیت این برنامه یک مسئولیت ملی و همگانی بشمار می آید ، اما حکومت و کمیسیون انتخابات در مرحله بعدی مسئولیت بیشتری را در این باره بعهده دارند. با توجه به برخی اقداماتی که از سوی کمیسیون انتخابات درباره زمان برگزاری انتخابات صورت گرفته و حکومت نیز در آن موضع قراردارد ، در مقابل آن بسیاری از نهاد های سیاسی و اجتماعی ، بویژه مجلس نمایندگان افغانستان نسبت به اعلام زمان برگزاری انتخابات از سوی کمیسیون یاد شده نظری متفاوت داشته و از آنجایی که هنوز در جمع بین این دو نظر متفاوت ، توافقی بوجود نیامده است ؛ افکار عمومی را نسبت به شفافیت و سلامت انتخابات دچار نگرانی ساخته است.

انتخابات امریکا ، فراتر از سیاست!

انتخابات امریکا ، فراتر از سیاست!

در جهان امروز رویداد های انتخاباتی زیادی به کثرت کشور های که داعیه دموکراتیک بودن را دارند برگزار می گردد ، ولی هیچکدام به اندازه انتخابات اخیر ایالات متحده امریکا مورد توجه قرار نگرفته است. به معنی دیگر شاید کمتر پدیده ‌ای باشد در جهان امروز ، که همچون انتخابات ریاست جمهوری آمریکا، که از همه اقشار و تبار ، سیاه و سفید، پیر و جوان، زن و مرد، مسلمان و مسیحی و . . . را به خود مشغول دارد؛ این تمرکز و توجه ها می تواند دلایل مختلف داشته باشد و از زمینه های متفاوت سرچشمه گرفته باشد. هر شخص حقیقی یا حقوقی می تواند از منظر های متفاوت که در برگیرنده جامعه بشری است به این انتخابات بنگرد و نسبت به آن داوری و انتظارات خود را داشته باشد.

اگر وجدان مسئولیت پذیر باشد.....

اگر وجدان مسئولیت پذیر باشد.....

هفته گذشته طی یک اقدام قاطع دو تن از گروگان ها که بوسیله یک گروه آدم ربا در کابل به گروگان گرفته شده بودند توسط نیروهای امنیت ملی نجات یافتند. در سالهای اخیر موضوع گروگانگیری و اختطاف افراد عادی و سرشناس ، بویژه سرمایه گذاران اقتصادی در تمام نقاط کشور، از جمله در پایتخت اوج گرفته و به یک عرف و حادثه روز مره و عادی بدل شده است. جالب اینست که با وجود نگرانی و تهدید های جدی که از این بابت برای مردم و سرمایه گذاران بوجود آمده و مسئله سرمایه گذاری را در کشور به شدت تحت الشعاع خود قرار داده است ، حکومت هیچ راهکار دقیق و منسجم و اطمینان بخشی را برای رفع این نگرانی و تهدید ها نتوانسته است به مرحله اجرا بگذارد. اگر از کلیات موضوع صرف نظر نموده و بطور مشخص حادثه گروگانگیری اخیر را مورد توجه قرار دهیم ، آشکار خواهد شد که دستگاه و سیستم امنیتی کشور چقدر سست و ناتوان و کاملا غیر قابل اعتماد می باشد. این عدم اعتماد از دو جنبه می تواند قابل توجه باشد ؛ جنبه اول اینکه نیروهای امنیتی کشور از ظرفیت و توانمندی قابل ملاحظه برخور دار نمی باشند. مجموعه هزینه ها و مصارفی که برای این بخش در نظر گرفته شده درست و بجا مصرف نگردیده است. از لحاظ ساختار تشکیلاتی و هماهنگی و انجام عملیات با کاستی های متعددی مواجه می باشند. جنبه دوم اینست که به دلایل ذکر شده دشمن و عناصر مخل امنیت بخصوص باند های مافیایی وابسته به مقامات درجه و درجه دوم توانسته اند که بر نحوه فعالیت دستگاه ها و سیستم های امنیتی را در چنبره خود داشته باشند. چنانچه بسیاری از این اختطاف ها و گروگانگیری ها در مرکز و ولایات دقیقا با مشارکت مقامات و عناصر ذی نفوذ در حکومت هماهنگی و اجرا می گردد. به معنی دیگر دزد و داروغه در این موارد باهم یکجا و هماهنگ عمل می نمایند.

مذاکره با طالبان ، منشوری چند وجهی !

از چندی بدین سوی است که موضوع مذاکره با طالبان بصورت بسیار حاد هم از سوی حکومت و هم از جانب جامعه جهانی مطرح گردیده و در این اواخر پای برخی از کشور های منطقه نیز به میان کشیده شده است. طبق آخرین روی داد های نشر یافته ، چندی قبل نمایندگان حکومت و طالبان با وساطت پادشاه عربستان به بهانه انجام فریضه حج در ریاض به مذاکره پرداختند. هر چند نتایج این گفتگوتاکنون بصورت مشخص و معین اعلام نگردیده است ولی گفته شده است که این روند ممکن است پروسه طولانی را طی نماید.

واقعیت این است که اصل مذاکره و گفتگو در فرهنگ و عمل سیاسی مذموم نیست . اما مذاکره باید از ضوابط و معیار و اهدافی مشخص که متضمن منافع عموم باشد ، برخوردار باشد. در غیر این صورت یک کار بیهوده و غیر منطقی خواهد بود. درباره مذاکره ریاض از سوی حکومت اظهارات متناقض شده است ؛ طالبان ضمن اعلام اینکه در مذاکره حضور داشته اند شرایط و خواسته های خود را بصورت روشن مطرح نموده اند ، عربستان نیز پس از کتمان های بسیار حکومت افغانستان نقش خود را در این مذاکره آشکار ساخته است. طبق اظهارات مقامات عربستان ، حامد کرزی رئیس جمهور از عربستان عاجزانه در خواست نموده است که در باره مذاکره و پیداکردن راه حل سیاسی با طالبان پا درمیانی نماید. جامعه جهانی یا همان قدرت های فرا مرزی نیز با اظهارات ضد و نقیض در مجموع از اصل مذاکره حمایت نموده و از آن استقبال کرده اند. هر چند در این مورد میان واشنگتن و لندن اختلاف نظر وجود دارد. مقامات لندن بدون پیش شرطی از مسئله مذاکره با طالبان استقبال نموده اند ؛ اما مقامات امریکایی ظاهرا پیش شرط به رسمیت شناختن و قبولی قانون اساسی کشور را در میان نهاده اند. با گذشت روز های بسیار هنوز جزئیات و اصل مسایلی که مورد گفتگو قرار گرفته است از مردم و جهانیان مخفی نگهداشته شده است. عدم دست یابی به اطلاعات موثق و دست اول داوری نهایی در این باره را با مشکل مواجه می سازد. ولی از مجموع عکس العمل ها و اظهار نظر های که پیرامون این مذاکره از سوی قدرت های فرا مرزی ، حکومت افغانستان و طالبان صورت گرفته است می توان بگمانه های ابتدایی دست یافت. گمانه های که ممکن به منزله ابزار ها و زمینه های استفاده جویی برای هریک از طرف های اعلام شده فراهم آورد. به معنی دیگر موضوع مذاکره با طالبان همانند منشوری چند وجه است که هریک از طرف های درگیر با آن استفاده و برداشت خود را از آن دارند. حتی ممکن است که پس از استفاده ، هرگز سازش و آشتی هم در فرجام این مذاکره وجود نداشته باشد. اینک بصورت مختصر تلقی ها و برداشت های مختلف از این منشور چند وجهی را بیان میداریم.

آیا افغانستان آبستن تغییراساسی است ؟

آیا افغانستان آبستن تغییراساسی است ؟

از طریق یکی از رادیوها خبری به نقل از یکی از مقامات ارشد وزارت دفاع امریکا در افغانستان گفته شد که انتخابات آینده ریاست جمهوری افغانستان ، یک تغییر عمده و اساسی خواهد بود. ما اجازه نخواهیم داد که افغانستان دوباره بکام تروریسم سقوط نماید. امریکا و جامعه جهانی همکاری همه جانبه و قاطع خود را از برگزاری انتخابات ریاست جمهوری آینده اعلام داشته و خواهان عادلانه برگزار شدن این انتخابات می باشیم.

در روز های اخیر موضوعات متعددی بیش از سایر مسایل روی تیتر خبر گزاری ها قرار گرفته و سایر موضوعات را تحت الشعاع قرار داده است : بحث مذاکره با طالبان از یک سوی و گسترش نا امنی ها از جانب دیگر، تحرکات و تلاش های تیم حاکم از جمله تغییر مهره های کابینه برای اثر گزاری بر نتیجه انتخابات آینده ریاست جمهوری از سوی دیگر. در بحبوحه این مسایل مردم هم چنان قربانی تروریسم و خشونت و بی توجهی های عمدی حکومت می گردند ؛ قوانین نافذه کشور بصراحت زیر پا گردیده و وضع اقتصادی مردم هم زمان با نزدیک شدن فصل سرما و زمستان هم چنان روبه وخامت است؛ فقر و بیکاری و فرار سرمایه ها به دلیل عدم امنیت لازم کشور را بسوی فلج شدن سوق داده است. نکته قابل اینست که محور همه این موضوعات انتخابات آینده ریاست جمهوری می باشد.!

افغانستان فقیرتر از گذشته، در انتظار فاجعه زمستانی !

در هفته گذشته خبرگزاری ها به نقل از اداره توسعه سازمان ملل متحد گزارش دادند که افغانستان در ردیف چهارمین کشور فقیر جهان قرار دارد.این به معنی آنست که افغانستان نسبت به سال 2007 میلادی ، که در ردیف پنجم کشور های فقیر دنیا قرار داشت باز هم ، فقیرتر گردیده است. نکته جالب در اینست که افزایش فقر در حالی روی داده است که گفته می شود میلیارد ها دالر بعنوان کمک به مردم افغانستان و توسعه و انکشاف این سرزمین سرا زیر گردیده و هزاران سرباز و صدها موسسه و انجوی خدماتی و انکشافی بین المللی در افغانستان مصروف فعالیت اند. اما از حضور مثبت این همه هیچ نشانه ای در سطح زندگی مردم و توسعه اقتصادی کشور مشاهده نمی شود؟ در ادامه گزارش یاد شده آمده است که 22 درصد مردم در فقر مطلق بسر برده و از مجموع جمعیت کشور 20 درصد آنان زیر خط فقر قرار دارند. پنج میلیون جمعیت کشور بطور مداوم به غذایی حد اقلی هم دسترسی ندارند!

کرزی برای عراق و مالکی برای افغانستان؟

کرزی برای عراق و مالکی برای افغانستان؟
 

 -نویسنده: امیر طاهری ـ برگردان: آرش راستکار ـ منبع: الشرق الاوسط

تا چند سال پیش که در باره ی عراق در واشنگتن بحث می کردم، با این سوال آن را خاتمه می بخشیدم: چگونه می شود که یک کرزی عراقی را پیدا کرد؟
البته که منظورم حامد کرزی بود که بعد از سال 2002 که طالبان سقوط کردند، حکومت را در افغانستان رهبری کرد.
به هر صورت، در این اواخر این سوال تغییر کرد. اکنون می پرسم: چگونه می شود یک «مالکی» برای افغانستان پیدا کرد؟ این جا منظورم نوری المالکی نخست وزیر عراق است که زمام حکومت را در سال 2006 به دست گرفت. چه دلیلی برای این تغییر وجود دارد؟

ذلت برماسایه افگنده است !

ذلت برماسایه افگنده است !

در گزارش های خبری آمده است که طالبان دو اتوبوس غیر نظامی را در منطقه "خاک توفان" ولسوالی میوند قندهار متوقف نموده ، شش تن را در کنار جاده سربریدند و بیست و پنج تن دیگر را در منطقه "نهر سراج" قتل عام کردند. این در حالی است که به نقل قول مقامات وزارت دفاع از سرنوشت ۵۲ مسافر دیگر که با این اتوبوسها عازم قندهار بودند، تا حال اطلاعی در دست نیست. این یکی از وحشتناک ترین و تکان دهنده ترین جنایت های است که در سال جاری بوسیله طالبان تاریک اندیش بوقوع پیوسته است. جنایتی که در قاموس هیچ تصور و شیوه ای قابل توجیه نمی باشد. هرچند وقایعی از این دست از هنگام ظهور فرقه ضد بشری و غیر اسلامی طالبان به حمایت بعضی از همسایه ها و قدرت های منفعت جوی فرا مرزی تاکنون رخداده است ، اما حادثه از آن جهت تکان دهنده است که کشته شدگان همه افراد غیرنظامی و کسانی بوده اند که برای امرار معیشت و کسب روزی حلال راه مسافرت و دوری از خانواده را در پیش گرفته بودند. با تأمل به چنین حوادث دردناک و تکان دهنده می توان چند نکته را خاطر نشان نمود: